een album ter verzoening van tegenstellingen

Ik toon in deze post een album in slidesjouw formaat waarmee relaties worden aangegeven tussen kulturele waarden binnen de Europese invloedsfeer, waarmee ik wil aangeven dat de wereld er in Europa ook wel eens een beetje veiliger mag uitzien. Waar eenvormigheid van aandacht bestaat loopt de discussie vast en naar traditie moet er dan weer gevochten worden om een nieuwe diversiteit te vinden. Maar, in een wat europees geformuleerd denken, onze politiek-economische eenheid wenst zich te distantiëren van elke buiten-europese invloed welke een aantasting zou betekenen van onze stabiele basis. Ik bedoel daarmee dat ik mij als Europeaan niet laat dwingen tot een strijd die elders dient te worden uitgevochten en niet op ons zo centraal identificeerbaar continentaal plateau.

de Vleeshal te Haarlem aan de Grote Markt -
een mooi voorbeeld van
de Noord-Nederlandse Renaissancestijl -
architect: atelier Hendrick de Keijzer

sorry maar ik heb het ff niet meer, kunt Kan wat duidelijker zijn getweet?

de leeuwen van het eiland Delos

Het is altijd wel een  aardig antwoord te geven wanneer de dingen te groot worden gemaakt of de vraag wat duidelijke kan worden gesteld. Een filosoof lost dat vaak op door een voorbeeld te geven.
Het is een verleiding van de wetenschap te willen denken in abstracties, maar ik moet zeggen dat ik niet het gevoel heb gekregen er daarmee wat het betreft de realiteit iets op te zijn ingeschoten, mogelijk ligt het antwoord voor de hand dat de litterator niet graag met abstracties bezig is want dat dan de aandacht voor zijn werk al snel zou tanen. Maar sommige van die abstracte formuleringen en termen waar we tegenwoordig zo graag in willen geloven laten zich voor wie een beetje ervaring heeft met timmeren en spaanplaat lezen als een roman.

Dat de wens om de dingen die gebeurd zijn te verklaren op diverse manieren kan worden beantwoord is een gedachte die ik ook niet zo kon toelaten, want dat zou natuurlijk mijn beste weten idee hebben aangetast en daar was ik nog niet aan toe. Wat ik gekregen heb als in de schoot geworpen na zovele jaren van  overwegen en belevingen begrijpelijk krijgen die groter zijn dan wij aankunnen om een verkaring voor te vinden had ik natuurlijk wel als wens gekoesterd maar de vervulling van die bijna neurotische drang om te schrijven terwijl jhe niets te vertellen hebt bleef zolang uit dat ik mij nu niet meer kan herinneren wanneer die hand nu eindelijk aan de ploeg geslagen werd. Hoe dan een gewone leerling van het gymnasium toch daar arriveert waar hij zijn oprechte schrijverschap mag beleven zonder bang te zijn dat hij de draad zal kwijt raken na enkele succesvolle romans te hebben geschreven, soms is een enkel woord voldoende om aan je plicht bij te dragen aan een samenleving die vooruitgaat in zijn idioom te hebben voldaan, die weg daar gaat dit blog natuurlijk ook al niet over, het lag wel ens gewoon aan mijn humeur of ik nog iets te doen had en verder bleek ik in alle redelijkheid gesteld niet ongevoelig te zijn voor elk blanco stuk papier dat mij maar onder ogen kwam en de gedachte aan een heuse vulpen liet mij maar steeds niet los.